Al jaren geniet ik steeds weer tijdens bergwandelingen van het uitzicht op de Kaunergrat. Al die ruige bergtoppen, spits en onbereikbaar. Gsallkopf, Rofelewand, Verpeilspitze, Watzespitze, Rositzkogel, Eiskastenspitze, Bliggspitze, de Ölgrubenspitzen.... Onbereikbaar..., tenminste voor mij. Er ontspon zich een plan om toch eens te midden van dat berggeweld te staan. Daar moet je wel wat voor doen en een wisselvallige conditie weerhield me van de uitvoering van het plan. Dit jaar ben ik samen met vriend Bert-Jan de uitdaging aangegaan. Goed en stabiel weer, niet te laat op pad, niks moet, als het niet gaat - gewoon terug... Het doel is het bereiken van een meertje aan de voet van de Watzespitze (3515 m.), de hoogste top van de Kaunergrat.
De Madatschtürme, met links op de achtergrond de Watzespitze
De wandeltocht begint op de parkeerplaats bij de Verpeilalm op 1780 m. hoogte. Daarna langs de beek omhoog naar de Verpeilhütte, de bergwandeling die in dit blogbericht al eens is beschreven. Over kaartgebruik: in de omgeving van de Verpeilhütte en verder naarboven heb je geen mobiele ontvangst. Dus download van te voren een goede kaart voor oriëntatie of neem een ouderwetse papieren mee. Na koffie op het terras laten we echtgenotes en hond achter en beginnen we aan het tweede deel van de tocht. We steken het watertje bij de hütte over en klimmen via een stenig pad door open bos, tussen de bloeiende Alpenroosjes naar boven. We bereiken een oude morenewal waar het pad ons rechtlijnig naar een splitsing op 2300 m. hoogte leidt. Rechtsaf ga je naar de Madatsch- en Mooskopf. Wij gaan rechtdoor op een geleidelijk stijgend pad richting de Madatschtürme. Het terrein wordt steeds rotsachtiger. Geen Alpenroosjes meer, hier en daar bloeien paarse Primula's en Alpenkwastjesbloemen. Echte vroegbloeiers, een teken dat de sneeuw hier nog niet zo lang geleden is gesmolten.
Vanaf 2400 m. hoogte komen we in het alpiene landschap. De begroeiing is heel karig. Hier en daar zien we hooggebergteplanten als witte Gletsjerboterbloemen, gele bloemen van Kruipend Nagelkruid en groengele bloempjes van Steenbreek. Rechts van een ondiep dal liggen grote hopen rotsblokken (zie eerste foto in het bericht). Schijnbaar chaotisch opgehoopt, maar zoals de luchtfoto laat zien, heeft het geheel een golvend oppervlak. Het is een zogenaamde Blockgletscher, waarin ijs ondergronds een grote rol speelt. Het ijs is niet het hoofdbestanddeel van de massa, maar zorgt er wel voor dat de steenmassa zich langzaam dalwaarts kan bewegen. Meer over Blockgletschers in dit blogbericht (in voorbereiding). Het pad wordt langzamerhand onduidelijker en wordt steeds meer onderbroken door sneeuwvelden. Vaak loopt het op deels afgesmolten sneeuw gemakkelijker als op los puin, maar na het zeer warme weer, zakken we regelmatig kniediep weg in de zachte sneeuw. Om een uur of één bereiken we het hoogste punt van de bergwandeling op 2700 m. Net beneden ons ligt het grijsgroene meertje van ons doel en voor ons laat de Watzeferner (wat er van over is) en noordwand van de Watzespitze zich vol zien. Rechtvooruit ligt het zwarte deel (alpiene klimervaring vereist) van de route over de Madatschjoch/Jochspitze naar de Kaunergrathütte aan de Pitztaler kant van het Joch. Die laten we voor wat het is! Wel dalen we even af naar het meer en gluren we het Madatschtal in. Het uitzicht op het Kaunertal in valt wat tegen; logisch vanuit het dal kijk je ook alleen tegensteile hellingen aan, toppen zijn nauwelijks te zien.
Luchtfoto met het bovenste deel van de bergwandeling. Rechts van het pad zijn de golvende structuren van de Blockgletscher zichtbaar. Luchtfoto: basemap.at, vervaardigd met Locus Map.
We klimmen terug naar de kleine pas en blijven nog even hangen, eten onze lunch op 2700 m. Plots komt een vlinder langsvliegen. Ik had er op gehoopt om één van de hoogebergtevlinders te kunnen vangen. Vlug mijn net uitgevouwen en ik heb geluk. Het blijkt een Roet-erebia te zijn. Deze hooggebergtevlinder leeft in een puinhellinglandschap met nauwelijks begroeiing, meest tussen 2000 en 3000m. hoogte. Even later kwam er nog een buurten.
Langzaam laten we ons weer naar het dal terugzakken, waar de warmte ons tegemoet komt. Uiteindelijk zien we de Hütte weer liggen, waar onze meisjes ons opwachten. Na het delen van onze mooie ervaringen tijdens een biertje en Super-Apfelstrudel lopen we terug naar de parkeerplaats. Een dag om met plezier aan terug te denken. Dank je Bert-JanWat zijn de bergen indrukwekkend en mooi.
Roet-Erebia (Erebia pluto)
Naar de voet van de Watzespitze
Parkeerplaats bij de Verpeilalm N 47° 01.606', E 010° 45.823'
Hoogteverschil ca. 950 m. stijgen en dalen, lengte 9,7 km.
Reactie plaatsen
Reacties